در واقع ديدگاه انفكاك تشيع مذهبى از تشيع سياسى موقعى ظهور كرد كه رهبرى و مرجعيت سياسى را از دست ائمه گرفتند و شيعه تسليم واقعيت شد و آتش آن براى تداوم رهبرى اسلامى جهت ساختن جامعه و امت اسلامى و اجراى دگرگونى و انقلاب عظيمى كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آغازگر آن بود ، فروكش كرد و تشيع ، به عقيده‌اى صرف كه تنها در قلب انسان جاى دارد و باعث تسكين و اميد است ، تحول يافت . از اين رهگذر به اين پندار مىرسيم كه : امامان شيعه بعد از امام حسين عليه السّلام از سياست كناره‌گيرى كردند و زهد و بريدن از دنيا را پيشه ساختند . براى بررسى اين سخن بايد اين نكته را مورد توجه قرار داد كه : با تصويرى كه ما از تشيع ارائه داديم ، تشيع به مثابهء مجموعه‌اى به هم پيوسته جهت تداوم رهبرى اسلامى است و رهبرى اسلامى هدفى جز استمرار فرايند دگرگون‌سازى و انقلاب [ در تمامى عرصه‌هاى اجتماعى ، سياسى و فكرى ] براى ايجاد جامعهء اسلامى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آغازگر آن بود ، ندارد . بنابراين امكان ندارد امامان شيعه ، سياست را از تشيع جدا كنند و از آن ببرند ، مگر اين كه به كلى از تشيع دست بكشند . علاوه‌بر اين ، آنچه سبب شد اين تصور به وجود آيد كه ائمه عليهم السّلام از بخش سياسى مرجعيتشان دست كشيدند ، اين است كه بعد از امام حسين عليه السّلام هيچ‌گاه اقدامى مسلحانه عليه وضع موجود نكردند ،